Córka Bożej Woli - o Luizie Piccarrecie cz. 2
Sługa Boża Luiza Piccarreta (1865-1947).
Luiza Piccarreta była włoską mistyczką urodzoną w 1865 roku w Corato, we Włoszech, a przywołaną do Boga w 1947 roku. Została uznana przez Kościół Katolicki za Sługę Bożą. Nazywana Małą Córeczką Woli Bożej, większość swojego życia przeżyła w łóżku i otrzymała od Pana znaczną ilość nauk, z których wszystkie zostały zapisane w „Księdze Nieba”. W niej Chrystus objawia nadejście panowania Woli Bożej w stworzeniach. To przyjście ma odnowić oblicze ziemi.
Misja
«Okrążyłem ziemię, przyglądałem się po kolei wszystkim stworzeniom, aby znaleźć najmniejsze i pośród nich znalazłem ciebie, najmniejszą ze wszystkich. Twoja małość spodobała mi się i wybrałem ciebie. Powierzyłem cię moim aniołom, aby cię strzegli, nie po to, aby cię uczynić wielką, lecz po to, aby zachowali twoją małość. Teraz zaś chcę rozpocząć wielkie dzieło wypełnienia Mojej Woli. Z nią nie będziesz się czuła większa, przeciwnie – Moja Wola uczyni cię mniejszą i będziesz nadal małą córką Mojej Woli».
Luiza przeżyła w wieku 23 lat „mistyczne zaślubiny” z Jezusem w obecności wszystkich Osób Trójcy. Było to 8 września 1889 r., w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Z tej okazji Luiza przyjęła po raz pierwszy „dar Bożej Woli”. W 1997 r. trybunał Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych jednogłośnie stwierdził heroiczność cnót Luizy i autentyczność jej mistycznych doświadczeń, a ona sama została ogłoszona Sługą Bożą.
„Umieram zadowolona… Widzę życie długie i piękne, dobrze wypełnione, oświetlone nieskończonością promiennych słońc. O tak, znam je! To słońca czynów, jakie wypełniłam w Bożej Woli.
Pisma
Pisma jej były szeroko rozpowszechniane od 1994 r. za zgodą Kongregacji Nauki Wiary. Jezus oświadczył, że wszelkie słowo napisane o Jego Fiat podwaja Jego miłość do posłanniczki i do tych, którzy je przeczytają.
Pisma o Królestwie Bożej Woli mają «sprawić, że nasyci ich zapach Mojej Miłości… Te pisma wyszły bezpośrednio ze środka wielkiego słońca Mojej Woli. Jego promienie są pełne prawd, jakie wychodziły z tego centrum i dotyczą wszystkich czasów, wszystkich wieków, wszystkich pokoleń. To wielkie promieniowanie światła napełnia Niebo i ziemię i przez swe światło puka do wszystkich serc, prosi je i błaga o przyjęcie pulsującego życia mojego Fiat…».
Luiza zapisała też proroctwo, jakie otrzymała o przeznaczeniu swych pism: «Będą one dla Mojego Kościoła jak nowe Słońce, które wstanie pośrodku niego. Ludzie, przyciągnięci jego oślepiającym światłem, będą starać się przemienić w tym świetle i uduchowić nim i przebóstwić. Przez to Kościół się odnowi, a oni przemienią oblicze ziemi».
Testament
Luiza opuściła ziemię szczęśliwa, szczególnie widać to w duchowym testamencie, jaki pozostawiła potomnym: „Umieram zadowolona… Widzę życie długie i piękne, dobrze wypełnione, oświetlone nieskończonością promiennych słońc. O tak, znam je! To słońca czynów, jakie wypełniłam w Bożej Woli. Oto droga, jaką muszę iść, oto droga przygotowana dla mnie przez Bożą Wolę, oto droga mojego tryumfu, mojej chwały, droga do bezmiaru szczęścia Bożej Woli. To moja droga, to droga, którą zachowam dla wszystkich dusz, które będą chciały żyć Bożą Wolą”.
Luiza była bardzo prosta, niewykształcona, ledwo umiała czytać i pisać, i właśnie dzięki swojej niskości i wielkiej miłości została wybrana do tej wyjątkowej misji. Dzięki nauce Jezusa stała się pierwszą osobą po Maryi Dziewicy, która żyła w Woli Bożej. Jednak łaska zawarta w Księdze Nieba nie jest zarezerwowana dla Luizy. Jest ona przeznaczona dla wszystkich ludzi, aby urzeczywistniło się Królestwo Boga na ziemi i aby ludzie mogli wreszcie, po tylu wiekach, powrócić do celu, dla którego Bóg ich stworzył.
Ocena dzieła
Pisma Luizy Piccarrety są absolutnie zgodne z Magisterium Kościoła. Trzydzieści sześć tomów pism Luizy to wielkie świadectwo jej życia, dzieło, do którego czuła się przeznaczona przez Boga, czyli do wyjątkowej misji oraz świętości, do której czuła się wprowadzona. Luiza napisała w liście z 1944 r.: „Nasz Pan dokona największych cudów po to, aby zakrólowała Jego Wola na ziemi. Módlmy się więc, aby skrócił czas i aby się wszystko przemieniło w Bożą Wolę”.
Jezus między innymi z naciskiem prosi, aby jego uczennica dała wszystkim poznać, że wszystko mieści się w miłości i Nauczyciel ukazuje jej niezwykłe nowatorstwo jej misji: «Mówię ci o życiu Moją Wolą, którego aż po dziś dzień nikomu nie ukazałem. Znano najwyżej cień Mojej Woli… Wniknąć w nią, objąć jej ogrom, pomnożyć się ze Mną i przeniknąć wszystko, nawet pozostając na ziemi, to nie jest jeszcze znane».
Wyjaśnia, że podczas gdy Jego natura ludzka miała początek, to Jego Wola jest wieczna. Pierwsza jest ograniczona, druga – ogromna i nieograniczona. Oto dlaczego «nie mogłem ci dać zadania bardziej szlachetnego i znakomitego».
Jezus czyni Luizie bardzo znaczące wyznania na przykład o tym, iż Jego agonia w Ogrodzie Oliwnym była bardziej bolesna niż na Krzyżu. Ta ostatnia bowiem była dopełnieniem i tryumfem nad wszystkim, podczas gdy w Getsemani to był dopiero początek.
Luiza wyznaje swój lęk wobec przywileju tak niezwykłego. Jezus wyjaśnia jej, że – dla Jego najwyższej Woli – «typowe jest dokonywanie największych cudów w duszach dziewiczych i nieznanych. Nie tylko dziewic z natury fizycznej, ale także dziewic na płaszczyźnie uczuć, serca, myśli, gdyż prawdziwe dziewictwo jest odblaskiem natury Boga».
Misja Bożej Woli powierzona Luizie jest największą rzeczą, jaka może istnieć: «Nie ma dobra, które by z niej nie wypływało ani chwały, jaka by z niej nie pochodziła. Wszystko jest na niej skupione: nasze wewnętrzne działania i te, które zrealizowaliśmy zewnętrznie, stworzenie aniołów, świata, ludzi, wszystkich cnót, zasług, przeznaczeń, dóbr, całej chwały wybranych, wszystkich tajemnic nieskończonej miłości, jeszcze nieznanych ludziom, przeszłym i przyszłym, wszystko dokonane jednym Aktem i jednym przejściem.»
24 Godziny Męki Pańskiej
Książkę tę wydał ojciec Hannibal di Francia (obecnie święty), jeden ze spowiedników Luizy Piccarrety. W tej książce Luiza przedstawia żywy opis każdej z godzin Męki Chrystusa, a także specjalne medytacje, modlitwy i zadośćuczynienia. 24 godziny rozpoczynają się o godz. 17.00 w Wielki Czwartek, kiedy Jezus oddziela się od swojej Najświętszej Matki, a kończą się o godz. 17.00 w Wielki Piątek, kiedy Matka Boża składa swojego martwego Syna do grobu. Dzięki tym głębokim medytacjom, czyniony w duchu zadośćuczynienia, czytelnik jest odnowiony w swojej relacji z Jezusem i światem.
Modlitwa z Luizą Piccarretą
Jak modlić się w Woli Bożej? Poprzez swoje zapisy Luiza uczy nowego sposobu modlitwy. W Woli Bożej wszystko dokonuje się sercem. Modlitwa nie obraca się już wokół człowieka i jego potrzeb, ale ma za centrum Boga. W Woli Bożej można odmawiać wszystkie zwykłe modlitwy (różaniec, koronki itp.), ale ich celem staje się uwielbienie Boga i zbawienie ludzkości. Z tego powodu ofiara Męki Pańskiej zajmuje centralne miejsce w Woli Bożej. Wszyscy są zaproszeni do ofiarowania Ojcu cierpień Chrystusa w celu zadośćuczynienia za grzechy człowieka i uzyskania zbawienia dusz.
Akt poświęcenia się Woli Bożej
In Voluntate Dei! Deo gratias!
O godna uwielbienia i Boska Wolo, stoję tutaj wobec ogromu Twego światła, upraszając Twoją nieskończoną dobroć o otwarcie dla mnie drzwi i pozwolenie mi na wejście do Niej, abym mógł ukształtować moje życie całkowicie w Tobie, Boża Wolo. Dlatego upadając na twarz przed Twoim światłem, ja, najmniejszy ze wszystkich stworzeń przybywam, o uwielbiona Wolo, w małej grupie synów i córek Twojego Najwyższego Fiat. Upadając na twarz w swojej nicości, wzywam Twoje światło i błagam, aby mnie zalało i przyćmiło wszystko to, co nie należy do Ciebie, tak abym mógł oglądać, pojmować i żyć tylko w Tobie, Wola Boża. Będzie Ona moim życiem, ośrodkiem mojego rozumu, zachwytem mojego serca i całej mojej istoty. Nie chcę, aby kiedykolwiek ożyła w tym sercu ludzka wola. Odrzucę ja od niego i utworzę nowy Raj pokoju, szczęścia i miłości. Z Nią będę na zawsze szczęśliwy. Będę w posiadaniu niezrównanej siły i świętości, która uświęca wszystko i kieruje wszystko ku Bogu. Upadając na twarz, błagam o pomoc Trójcę Przenajświętszą, aby mi dozwoliła żyć w sanktuarium Woli Bożej i tym samym przywróciła we mnie pierwotny porządek stworzenia, taki jaki był, gdy stworzenie zostało powołane do życia. Niebieska Mamo, Wszechwładna Królowo Bożego Fiat, weź mnie za rękę i zamknij mnie w świetle Woli Bożej. Będziesz moim przewodnikiem i czułą Matką, nauczysz mnie jak żyć i utrzymać się w porządku i w obrębie Woli Bożej. Niebieska Władczyni, Twojemu Sercu powierzam całą moją istotę. Ty będziesz udzielała mi lekcji o Woli Bożej, a ja będę przysłuchiwał się z największą uwagą. Okryjesz mnie swoim płaszczem, a wąż piekielny nie będzie miał śmiałości wkroczyć do tego świętego Raju, aby mnie kusić i spowodować, że popadnę w labirynt ludzkiej woli. Serce mojego największego Dobra, Jezu, Ty dasz mi swoje płomienie, aby mnie spaliły, pochłonęły i stały się moim pokarmem dla ukształtowania we mnie życia Najwyższej Woli. Święty Józefie, ty będziesz moim opiekunem, stróżem mojego serca i będziesz trzymał klucze mojej woli w swoich rękach. Będziesz zazdrośnie strzegł mojego serca i nigdy więcej już mi go nie zwrócisz, abym był pewien, że nigdy już nie opuszczę Woli Boga. Mój Aniele Stróżu, opiekuj się mną, broń mnie, pomagaj mi we wszystkim, aby rozkwitał mój Raj na ziemi i stał się dla świata wezwaniem do Woli Bożej. Niebiański Dworze, przyjdź z pomocą, a ja będę żył zawsze w Woli Bożej. Amen.
Źródła:
voxdomini.pl, markmallett.com
hozana.org, opoka.org.pl
pl.aleteia.org
